éénmaal in je leven moet je het eens doen. Een Turkse feestdag mee helpen ondersteunen zorgt voor prachtige taferelen. 's Morgens bij de aankomst op de groothandelsmarkt staan er, naast honderden schapen, lange rijen van ijzeren stellingen met grote zwarte opvangbakken er onder. Langzaam (na 10u, dan is de eredienst gedaan) komen de eerste families één van de hoogtepunten van hun offerfeest invullen. Schapen worden onder de arm genomen, opgehoffen aan voor- en of achterpoten, in kruiwagens (ver)(ont)voerd en op een soort omgekeerd bbq stel gelegd. Het ritueel 'kelen' verloopt erg snel, het lijkt bovendien pijnloos en is behoorlijk professioneel. Maar daarna mogen de families hun eigen schaap zelf ontdoen van onnodige dingen als vacht en ingewanden.
Dat de één hier al een beetje beter in is dan de ander, wordt al vlug duidelijk. Af en toe valt er al eens een schaap van een stelling naar beneden, sommige worden snel en vlug ontdaan van hun warme pels, bij anderen blijft er nog al eens iets hangen. Je wordt dan zelf al eens gevraagd als expert om mee te helpen met het ophangen en villen van enkele kadavers.
Ondertussen lopen er twee, ritueel met plastieken werkmanshelms gemutste, controlerende 'veterinairs' rond. Controlerend, want de kop en ingewanden mogen niet mee naar huis genomen worden. Leuk om zien dat ze hun job zo behartigend uitvoeren, en hoe schapenkoppen uit inderhaast weggestoken plastic zakken worden gegrist en met een weide boog in de container belanden.
Waar mijn kleren (voor de zekerheid oude vodden, met daarboven een witte overal) er voor zorgden dat mijn auto 's avonds op enkele seconden doordrongen was van een soort schapenragout om u tegen te zeggen, slachtten de meeste Turkse families in hun zondags kostuum, wat hilarische beelden opleverde (jammergenoeg wel op mijn netvlies maar niet op de gevoelige plaat): vrouwen die met het bijl in de hand in hun mooiste klederdracht een schaap in twee hakken, kinderen in enkele maten te groot kostuum een soort bowling doen met schapekoppen, goedkeurend knikkende groepjes pater familias die hun schoonzonen in het oog houden ...
Het is een feest, en volgens mij veel menselijker dan de thuis/fabrieksslachting van duizenden kalkoenen rond kerst. U heeft de beelden waarschijnlijk ook wel gezien, maar pas op, schijn bedriegt: de leuke sfeer die er is zonder camera's, slaat vlug om in wantrouwen bij de aanwezigheid van enkele teeveecamera's en andere media.
Misschien dat je het zelf wel het beste ziet als vrijwilliger, volgend jaar u ook?